Geopolitieke onzekerheid. Een supply chain die opnieuw kraakt. Consumenten die twee keer nadenken voordat ze hun jas aantrekken om uit eten te gaan. Het zijn moeilijke tijden voor de horeca, dat hoef ik niemand uit te leggen. In zo'n periode is het normaal dat ook ondernemers twee keer nadenken voordat ze hun geld uitgeven. Maar misschien is er een andere vraag belangrijker om te stellen. Niet: hoe geef ik minder uit? Maar: aan wie geef ik mijn geld uit?
Ik snap de reflex. Survival mode. Kiezen voor de goedkoopste oplossing. De partner waar je mee samenwerkt, opzij zetten voor betere condities elders. Een restaurant of horecazaak runnen is geen passieproject. Het is een bedrijf. De cijfers moeten kloppen. Je moet scherp aan de wind zeilen.
Vanuit een puur economische blik volkomen logisch, maar een succesvol restaurant run je niet alleen. Wat er op een bord ligt, is niet enkel de verdienste van de chef. Niet enkel van de mensen die in je zaak werken. Achter dat bord staat een boer. Een wijnmaker. Iemand die op zaterdag om vijf uur 's ochtends opstaat om de juiste vis voor jou te vangen. Een kleine producent die erop vertrouwt dat jij zijn oogst afneemt en daar zijn jaarplanning op heeft afgestemd.
Tom Palmaerts is trendwatcher en managing partner bij Trendwolves, een fullservice trend- en marketingbureau met een focus op jonge consumenten en moderne gezinnen. Voor Food Inspiration deelt hij zijn inzichten en opinie op het gebied van food & hospitality, een belangrijk focuspunt van zijn onderzoeksveld.
"Horecazaken die op lange termijn succesvol zijn, ondersteunen ook de keten die hen belevert – juist in moeilijke tijden."
Dat is iets wat iedere foodondernemer moet beseffen. Maar ook iets wat consumenten zich zouden moeten realiseren. Ik hoor het té vaak. Mensen die het bedrag op een menukaart één op één vergelijken met wat ze thuis op tafel zetten. Dezelfde ingrediënten, denken ze. Hooguit wat fancier afgewerkt. Maar ze hebben geen oog voor de keten die achter dat bord schuilgaat. Al het werk dat is verzet. De boer die niet zeker wist of hij zijn oogst dit jaar nog ergens kwijt kon voor een acceptabele prijs.
En misschien moet de politiek dat ook gaan beseffen. Uit eten gaan in een restaurant zou niet als een luxe moeten worden belast. Het is geen extraatje dat je even bijbelast als sluitstuk van een begroting. Achter elke horecazaak zit een gigantische keten, die afhankelijk is van elkaars succes. Toeleveranciers, producenten, mensen die heel hard werken om ervoor te zorgen dat een gerecht klopt. Een restaurant aanvallen is een hele economie aanvallen. Zo simpel is het.
"Achter elke horecazaak zit een gigantische keten, die afhankelijk is van elkaars succes."
Wees waakzaam & mild
Dus kijkend naar de komende jaren, wat hebben we dan te doen als ondernemers? Mijn advies: wees waakzaam. Voor jezelf, voor je zaak, voor je cijfers. Maar óók voor de mensen in je toeleveringsketen. Sommigen hebben het op dit moment misschien nóg moeilijker dan jij. De wijnboer die al jaren goed werk levert en nu een lastiger seizoen draait. De vaste leverancier waarop je al jaren kunt bouwen, die je een eerlijke prijs geeft, al is het misschien niet de allerlaagste die je kunt krijgen.
Wees mild. Niet naïef. Maar mild. Want uiteindelijk keert het tij altijd. De orde herstelt zich. En als de sector de wind weer mee krijgt, dan hoop je dat je nog altijd dezelfde mensen om je heen hebt staan, waar je op kunt bouwen. Diegenen die voor jou hun best deden toen het tegenzat en vice versa. Dat je het samen hebt gered.
De toekomst maak je nooit alleen. Dus focus wat minder op de vraag: ‘hoe geef ik minder uit?’ Maar op: aan wie geef ik mijn geld uit?”
Lees ook
Waarom gastvrijheid begint bij empathie, niet bij je kassasysteem